Iedereen wil gewoon gezien worden zoals hij is

Leestijd 5 minuten
27 mei 2026

Lisette is vrijwilliger bij Steunpunt Mantelzorg Zuid. Ze vertelt waarom ze zich thuis voelt bij mensen die een beetje buiten de lijntjes vallen en wat het contact met ‘haar meneer’ haar brengt.

“Ik kom nu bijna twee jaar bij een meneer met vasculaire dementie. In het begin stond hij te boek als een moeilijke man, maar ik geloof niet dat moeilijke mensen bestaan. Iedereen wil gewoon gezien worden zoals hij is. In het begin verbeterde hij me vaak. Ik praat dialect, en dan zei hij: ‘Je zegt niet: ik pak de sleutel, maar ik neem de sleutel.’ Dan legde hij zijn hand op mijn schouder en zei: ‘Volgende keer wat langer nadenken voordat je wat zegt.’ Daar moest ik altijd wel om lachen. Dan zei ik tegen hem: ‘Dat krijg je er niet meer uit na 57 jaar.’ Nu draait hij het vaker om en vraagt hij: ‘Wat vind jij daarvan?’ En dan merk ik: er is iets tussen ons veranderd. Dat vind ik mooi!
Meneer heeft verder niks van familie en hij is best wantrouwend naar andere mensen. Dus als ik dan in het weekend een keertje extra langsga, dan is hij als een klein kind zo blij. Dan zegt hij: ‘Daar is het meidje!’ Dat is waardoor ik merk dat hij me graag ziet. Waarschijnlijk komt dat ook doordat ik hem laat voor wie hij is.

Waarom ik graag vrijwilligerswerk doe? Ik hou gewoon van mensen. Dat is altijd zo geweest. Ik heb met kleine kinderen gewerkt, met mensen met een beperking, met buitenlandse vrouwen – van alles wat. Altijd met en voor mensen. Nadat mijn moeder overleed toen ik twaalf was, ben ik bij mijn oma gaan wonen. Voor mij was dat destijds de normaalste zaak van de wereld. Maar als je ouder wordt en zelf kinderen krijgt, dan besef je: zo normaal was dat niet. Dat is waarom ik waarschijnlijk graag bij mensen ben die wat buiten de lijntjes vallen. Ik voel mezelf ook niet altijd even gewoon.

Iedereen heeft zijn verhaal. En ik vind dat iedereen mag zijn wie hij of zij is. Of iemand nu dement is, uit een ander land komt of gewoon wat knorrig is – we zijn allemaal mensen.

Bij het Steunpunt Mantelzorg voel ik dat ook. Ze laten je het vrijwilligerswerk doen op de manier die bij jou past. Toen het met mijn meneer slechter ging, zei mijn vrijwilligerscoach: ‘Let je ook een beetje op jezelf?’ Alleen al dat iemand dat vraagt, doet veel.

Wat ik eruit haal? Voldoening van iemand kunnen helpen. En dat ik dan ’s avonds thuis op de bank zit en denk: dat was toch leuk, of dat hebben we goed gedaan samen.
Ik heb eerder vrijwilligerswerk gedaan op een plek waar niet iedereen gelijk werd behandeld. Dat voelde niet goed. Bij het Steunpunt is het anders. Daar is iedereen gewoon mens. En dat vind ik belangrijk.

Aan mensen die twijfelen over vrijwilligerswerk zou ik zeggen: kijk gewoon eens naar de hulpvragen op de website. Er is altijd wel iemand die bij je past. Misschien iemand die graag wandelt, of van breien houdt, of gewoon wat gezelschap wil. Je bepaalt zelf hoeveel tijd je erin steekt – een uurtje, twee uurtjes, wat je wilt. En geloof me: je krijgt er minstens zoveel voor terug.”