Vroeger zei ik op alles ja

24 augustus 2026
Leestijd 3 minuten

Jolanda is mantelzorger voor meerdere mensen in haar omgeving. Zo helpt ze haar vader Gerrit met ziekenhuisafspraken, boodschappen, papierwerk en andere praktische zaken. Gerrit is 79 jaar en woont ondanks zijn gezondheidsproblemen nog zelfstandig in Stein.
Ook staat Jolanda klaar voor haar goede vriendin Marly, die na meerdere herseninfarcten dagelijks ondersteuning krijgt. Jolanda leerde haar zeventien jaar geleden kennen via haar vrijwilligerswerk bij de Zonnebloem. Ze werd haar Zonnebloemmaatje, maar vanaf het begin was er een bijzondere klik. “Na zeventien jaar zijn we nog steeds de dikste vriendinnen.” Hun band werd nog hechter door alles wat ze samen meemaakten, waaronder het overlijden van Jolanda’s broer Ronny en haar moeder Resie, en van Marly’s man Theo.

Een stukje ontspanning
Naast het zorgen doet Jolanda graag leuke dingen met Marly. Ze gaan samen naar het theater of winkelen. “Dat is gewoon een stukje ontspanning.”
Dat zorgzame heeft Jolanda niet van een vreemde. “Ik zeg altijd: ik heb het temperament en het geduld van mijn vader en het zorgzame van mijn moeder.” Haar moeder was volgens haar “een heel lieve vrouw, echt een schat”. Voor Jolanda is het vanzelfsprekend om voor anderen klaar te staan. “Het doet me goed als ik iemand vooruit kan helpen.”

Is iets echt belangrijk?
Toch heeft ze moeten leren dat voor anderen klaarstaan niet betekent dat ze altijd beschikbaar hoeft te zijn. “Vroeger zei ik op alles ja.” Inmiddels vraagt ze zichzelf eerst af of iets echt belangrijk is. “Voor een ziekenhuisbezoek maak ik natuurlijk ruimte, maar als iemand ’s avonds laat nog zin krijgt in friet, dan zeg ik nee. Ik ben geen taxichauffeur."

Ook eens nee zeggen
Jolanda weet inmiddels dat ze niet altijd maar kan blijven doorgaan. Toen ze haar voet brak en dertien weken in het gips zat, merkte ze hoe afhankelijk anderen van haar zijn. Marly verwoordde het treffend: “Als jij wegvalt, hebben we allemaal een groot probleem.”

Jolanda weet daarom inmiddels: “Je moet ook eens nee kunnen zeggen.” Niet omdat ze minder voor anderen wil betekenen, maar juist omdat ze wil kunnen blijven zorgen zonder zichzelf voorbij te lopen.