Uiteindelijk hoort het erbij. Er is een begin en er is een einde.

Leestijd: 3 minuten
24 juni 2026

Rowena is vrijwilliger bij de VPTZ (vrijwillige palliatieve terminale zorg) van Steunpunt Mantelzorg Zuid. Dat betekent dat ze er is voor mensen die weten dat ze niet meer beter worden. Bij de vraag waarom ze juist voor dit vrijwilligerswerk heeft gekozen, begint ze direct te stralen: "Het is het allermooiste wat er is.

Mijn moeder werkte vroeger in een verzorgingshuis. Ik was een jaar of negen toen ik daar met haar over de afdeling liep. Ik weet nog heel goed dat ik zei: "Mam, hier wil ik werken." En dat is nooit meer veranderd.
Op mijn zestiende begon ik in de zorg. Ik heb jarenlang met ouderen gewerkt. Vooral mensen met dementie vond ik geweldig. Ik wist gewoon: hier hoor ik thuis.

Ik wil weer iets betekenen
In 2009 kreeg ik de diagnose MS. Ik heb dat heel lang weggestopt. Alsof het er niet was. Tot het niet meer ging. In 2018 ben ik afgekeurd. Dat heeft veel pijn gedaan. Je krijgt een stempel en voor je gevoel sta je ineens buiten de maatschappij.
Na een moeilijke periode, waarin ook mijn scheiding viel, kwam langzaam de rust terug. Toen dacht ik: ik wil weer iets doen. Ik wil weer iets betekenen. Via internet kwam ik terecht bij de VPTZ van Steunpunt Mantelzorg Zuid. Ik las het en dacht meteen: ja, dit moet ik gaan doen.

Het mooiste stukje
In de zorg vond ik de laatste levensfase altijd het mooiste stukje. Je mag zo dicht bij mensen komen. Er is veel diepgang. Mensen bespreken soms dingen met mij die ze niet met hun familie bespreken. Dan voel ik me heel nederig dat ik dat vertrouwen krijg.
Je moet de dood niet schuwen, je moet hem omarmen. Uiteindelijk hoort het erbij. Er is een begin en er is een einde.

Een hand vasthouden is genoeg
Ik ga altijd zonder verwachtingen ergens naar binnen en kijk wat er op dat moment nodig is. Wil iemand praten? Dan praten we. Wil iemand koffie drinken? Dan drinken we koffie. Wil iemand stil zijn? Dan zijn we stil. Ik ben er op dat moment voor die persoon. Je hoeft vaak helemaal niks te zeggen. Gewoon luisteren. Soms is een hand vasthouden al genoeg.
Na ieder bezoek kom ik heel voldaan thuis. Dan denk ik: eigenlijk heb ik niks gedaan. Ik heb koffie gedronken en geluisterd. Maar het geeft zo'n goed gevoel.

Een match made in heaven
Ik kwam anderhalf jaar bij een mevrouw die mij altijd zal bijblijven. Ze zei altijd: "Wij zijn een match made in heaven."
Samen gingen we wandelen, lunchen en dingen doen die nog op haar bucketlist stonden. Ze wilde nog graag een keer schieten in de schiettent. Toevallig was een week later de kermis in Maastricht. Het regende pijpenstelen, maar ik heb haar opgehaald en we zijn gegaan. Ze vond het geweldig.
Ze hadden haar nog maar een bepaalde tijd gegeven, maar anderhalf jaar later was ze er nog steeds. Op een dag zaten we koffie te drinken en toen zei ze ineens: "Ik ben over de datum." Toen zei ik: "Nou, als je dan maar niet gaat schimmelen." Daar hebben we samen hard om gelachen.

Een warm bad
Wat ik van Steunpunt Mantelzorg Zuid vind? Het voelt als een warm bad. Er is altijd iemand die achter je staat. Dat geeft rust. 
Ik heb Truus als coach en zij is een heel fijn mens. Als er iets is, kan ik altijd bij haar terecht. Toen een cliënt overleed, vroeg ze of ik het fijn vond als ze meeging naar de begrafenis. Dat vond ik echt prettig. Dan heb je toch iemand naast je en sta je niet alleen.

Heel rijk van binnen
Wil je echt iets voor mensen betekenen, dan moet je dit vrijwilligerswerk gaan doen. Je hoeft alleen maar aanwezig te zijn. Je hoeft alleen maar te luisteren.

Je gaat er niet rijk van worden, maar het maakt je wel heel rijk van binnen."