Ik wil graag iets betekenen op een cruciaal moment in iemands leven

Leestijd: 4 minuten

Jenny Pot (79) is al jarenlang vrijwilliger bij Steunpunt Mantelzorg Zuid. Haar eerste keuze was altijd de vrijwilligers palliatieve terminale zorg (VPTZ). Daarnaast bezoekt ze al jaren iedere week dezelfde mevrouw als maatje. Maar daar blijft het niet bij. Jenny zet zich ook op andere plekken vrijwillig in, onder meer als taalmaatje, bij Stichting GIPS en voor het kerkblad. Voor haar jarenlange inzet ontving ze zelfs een Koninklijke onderscheiding.

Het leukste beroep van de wereld
"Ik was verloskundige en had een eigen praktijk. Toen ik 45 was, liep ik hersenbeschadiging op en werd ik afgekeurd. Dat vond ik verschrikkelijk, want ik vond dat ik het leukste beroep van de wereld had.
Ik was gewend om dingen buiten de deur te doen. Daarom ben ik vrijwilligerswerk gaan doen. In eerste instantie ging ik aan de slag bij de SOS-telefoon hier in Maastricht." Toen die organisatie stopte, vertelde een andere vrijwilliger dat zij overstapte naar de terminale thuiszorg. "Toen dacht ik: dat lijkt me ook wel wat. Dus ik heb me aangemeld. Dat is al jaren geleden."

Veel overeenkomsten met verloskunde
Jenny wilde graag iets blijven betekenen voor mensen op belangrijke momenten in hun leven. "Ik sprak een oud-collega, ook verloskundige, en die zei: 'VPTZ heeft heel veel overeenkomsten met ons werk.' En dat is ook zo.
Bij een bevalling moet je alle schaamte loslaten, anders gaat het niet. En als mensen gaan overlijden, moeten ook alle maskers af. Dat is denk ik de overeenkomst." 
Juist die momenten spreken haar aan. "Ik wilde graag wat betekenen op een cruciaal moment in iemands leven."

Je krijgt echt een band
Hoewel Jenny ook al jarenlang iedere week dezelfde mevrouw bezoekt als maatje, gaat haar voorkeur nog altijd uit naar de VPTZ. "Ik begeleidde een man die niet meer beter kon worden. Het Steunpunt werd al vroeg ingeschakeld. Dat was heel fijn, want daardoor hadden we de tijd om echt aan elkaar te wennen."
De eerste kennismaking is haar altijd bijgebleven. "Die meneer kon heel makkelijk over zijn ziekte praten. De eerste keer dat ik daar kwam, zei hij al: 'Kijk, dit krijg ik aan als ik in de kist lig.' Dat was een overhemd van het bedrijf waar hij jarenlang had gewerkt.
Je krijgt echt een band met iemand. Hij heeft mij dingen verteld die hij volgens mij aan niemand anders heeft verteld."

Volgens Jenny zouden meer mensen eerder gebruik mogen maken van de ondersteuning. "Veel mensen schrikken van terminale thuiszorg. Ik denk juist dat het goed is om op tijd hulp in te schakelen. Dan kan er vertrouwen groeien."

Niet direct enthousiast
Toen Steunpunt Mantelzorg Zuid met vrijwilligers coaches begon, was Jenny in eerste instantie niet direct enthousiast. "Ik dacht eerst: ik kan best zonder coach."
Toch veranderde dat toen ze haar coach leerde kennen. "Daar heb ik veel aan gehad. Ik zou zelf niet overal aan gedacht hebben. Dan is het fijn dat iemand met je meedenkt." Ook de kleine dingen maken volgens Jenny een groot verschil. "Toen de partner van de mevrouw waar ik nog steeds kom overleed, gaf mijn coach dat door aan het Steunpunt. Dan wordt er een condoleancekaart gestuurd. Ik zou daar zelf niet aan gedacht hebben. Dat vind ik heel mooi."

Probeer het gewoon
Twijfel je over vrijwilligerswerk? Dan is Jenny duidelijk: "Probeer het gewoon."
Een advies van haar coach gebruikt ze nog steeds. Ze geeft het inmiddels zelfs door aan haar kinderen. "Mijn coach zegt altijd: 'Veeg je voeten als je binnenkomt en veeg je voeten als je weggaat.' Dat betekent dat je de zorgen van thuis niet meeneemt naar de mensen en de zorgen van de mensen niet mee naar huis neemt.

Volgens Jenny is dat belangrijk als je vrijwilligerswerk doet. "Dan kun je er echt voor iemand zijn.”